مراسم بدرقه تیم ملی به جام جهانی، سرشار از حاشیههایی بود که دیده نشد.
هر چقدر یک اتفاق بزرگتر باشد، حاشیهها و ناگفتههای آن نیز بیشتر و بزرگتر است. در مراسم بدرقه کاروان تیم ملی به جام جهانی، مسئولان و چهرههای شناخته شده بسیاری حضور داشتند و اتفاقاتی رخ داد که مرور آن خالی از لطف نیست. * اولین و مهمترین چیز که به چشم هر کسی میآمد، بینظمی مطلق در جایگاه و عدم مدیریت واحد بود. به گونهای که هیچکس، دیگری را نمیشناخت و هر کسی خود را مسئول اول و آخر مراسم معرفی میکرد! و اتفاقا تنها به کسانی گیر داده می شد که شما چرا اینجا هستید، که واقعا آنجا کار و مسئولیت داشتند! * مسئولان ساخت سازه سن در میدان انقلاب، بیش از هر چیز نگران فرو ریختن احتمالی آن به دلیل ازدحام جمعیت آن بالا بودند و البته که تا پایان مراسم، زور هیچکس به پایین آوردن افراد یا لااقل ممانعت از بالا رفتن نفرات جدید، نرسید! * با آنکه برنامه دو مجری رسمی داشت، در بسیاری از دقایق میکروفون هر دو مجری خاموش و اجرا و اداره مراسم به شکل خودجوش جلو رفت! * سخنرانی مهدی تاج تنها یکی از بخشهایی بود که به دلیل ازدحام و بینظمی، به کلی انجام نشد. * انوش معظمی -بازیگر نقش حرمله در سریال مختارنامه- برای اجرای برنامهاش دقایقی روی پله های ورودی سن منتظر ماند تا کلیپ پیش زمینه اجرای او در میدان پخش شود. * غیبت وزیر ورزش به چشم همه آمد، اگرچه ایشان معاونش را فرستاده و خود بعد از ظهر در کنار رئیس جمهور به اردوی تیم ملی رفته بود اما حضور نفر اول ورزش در کشور در این مراسم رسمی به شدت الزامی به نظر می رسید. * غیبت بعضی از بازیکنان حاضر در اردوی تیم ملی -و نه لژیونرها که در اردو نیستند- حسابی به چشم همه آمد اما کسی دلیلش را نفهمید! * قرار بود تونلی از ماموران زده شود تا بازیکنان بتوانند از میان مردم خود را به جایگاه برسانند اما در خود جایگاه بینظمی به حدی بود که بازیکنان برای بالا رفتن از پلههای سن نیز مشکل داشتند. * چند نفر امیر قلعه نویی را به زور از میان ازدحام جایگاه عبور و به بالای سن رساندند. همین روش در مورد مهدی تاج به مشکل خورد، چرا که رئیس فدراسیون موقع بالا رفتن از پلهها به خاطر ناراحتی قلبی قبلی، حسابی اذیت شد و به اجبار دقایقی را استراحت و سپس به عنوان نفر آخر بالای سن رفت. * از جمع اعضای هیات رئیسه فدراسیون فوتبال، خانم دکتر شجاعی از همه زودتر آمد. حجت کریمی نیز در محل حاضر بود اما بالای سن نرفت. برخی هم اساسا نیامدند! * ازدحام بالای سن به حدی بود که خود مدیران تیم ملی. برخی از اعضای کادر فنی و مدیریتی را به پایین فرستادند، از جمله هدایت ممبینی دبیرکل فدراسیون فوتبال که پایین امد و سپس در انتهای مراسم دوباره بالا رفت. * محمد علی آبادی -رئیس سابق سازمان تربیت بدنی در دولت اول احمدی نژاد که تنها رییس تاریخ ورزش ماست که همزمان، کاندیدای ریاست فدراسیون فوتبال هم شد- به میدان انقلاب آمده بود. در حالی که در کنداکتور برنامه، زمانی برای او در نظر گرفته نشده بود! علی آبادی هم برای رفتن روی سن، دقایقی منتظر ماند. * امیرحسین فتحی، مدیرعامل سابق استقلال و عضو ارشد فدراسیون در دهه ۷۰ و ۸۰، از جمله مقامات سابقی بود که بی سر و صدا به همراه علی آبادی به مراسم آمد و بالای سن هم رفت. * سید محمد شروین اسبقیان، مرد شماره ۲ ورزش و معاون قهرمانی وزارت، به عنوان جانشین وزیر ورزش به مراسم آمد اما ازدحام بالای سن به حدی بود که دقایقی پایین پلهها به اجبار معطل ماند. جالب اینکه خیل کثیر مدیران مراسم، او را هم نمیشناختند و ابتدا قصد نداشتند به بالا بفرستند! * قرار بود توپهای کوچکی را بازیکنان امضا و به میان مردم بیندازند که مثل خیلی برنامههای دیگر مراسم، لغو شد. بخشی از این توپها پشت سن بین حاضران تقسیم و بر سر تصاحب آنها جنگی هم به راه افتاد! * برخی از اعضای کادر تیم ملی را به بالای سن راه نمیدادند طوری که در یک مورد از طرف امیر قلعه نوعی پیام آوردند که فرد مزبور باید بالا برود در یک مورد دیگر نیز شخصی که برای انجام کاری پایین آمده بود برای بازگشت دوباره روی سن به مشکل خورد و با کلی زحمت خود را از لابلای حضار به بالای سن رساند. * ملی پوشان موقع پایین آمدن از سکوها به مراتب مشکل بیشتری نسبت به بالا رفتن داشتند، چرا که ازدحام جمعیت پشت سن -یعنی جایی که قرار نبود مردم عادی حضور داشته باشند- بیشتر و هر کس دستش به هر کس میرسید، او را به سمت خود میکشید! * صالح حردانی -کاپیتان استقلال- تنها ملیپوشی بود که گرمکن خود را هنگام پایین آمدن از سن از تن خارج و به میان علاقهمندانی که پشت جایگاه ایستاده بودند پرتاب کرد. * با اینکه مراسم دو مجری رسمی داشت، در طول زمان برگزاری مراسم بارها مجریها عملاً تماشاگر و اتفاقات روی صحنه خودجوش پیش می رفت. * از جمع مدیران ارشد فدراسیون، سالاری عضو هیئت رئیسه و امیر مهدی علوی سخنگو و مدیر روابط عمومی فدراسیون پشت سن حضور داشتند و خبرنگاران آنها را دیدند. * به جز هومن افاضلی تقریباً تمام دستیاران و اعضای کادر فنی تیم ملی در مراسم حاضر بودند. مهدی تاج و مهدی محمد نبی، رئیس و نایب رئیس اول فدراسیون نیز به همراه ملیپوشان بالای سن رفتند. * در پوستری که قبل از شروع مراسم روی دیوار نگاره میدان انقلاب نصب شد، صاحبان برخی شمارههای ثابت تیم ملی -مثل ۳ شجاع خلیلزاده یا ۶ سعید عزت اللهی که قطعاً در جام جهانی خواهند بود و این سالها چهرههای ثابت و اصلی تیم ملی بودهاند- جای خود را به چهرههای ناشناسی داده بودند که شناسایی آنها برای فوتبالی ها سخت بود. * در تمام طول این مراسم هیچ فرصت صحبتی به امیر قلعه نویی مهدی تاج یا سایر چهرههای ارشد تیم ملی نرسید. در حالی که مردم و رسانهها منتظر شنیدن حرف های آنها بودند. احسان حاج صفی هم صرفاً به خواندن قسمنامه بازیکنان اکتفا کرد. * پرواز همای، خواننده سرود تیم ملی نیز ابتدا دقایقی پای سکوهای ورود به سن و سپس چند برابر این زمان، بالای سن منتظر ماند تا اعلام شود او به مراسم آمده و سپس دوباره با گذشت دقایقی، برنامهاش را اجرا کرد. * در حالی برای ورود خبرنگاران به جایگاه و پشت سن، تقریبا هر کس آنجا بود مانع میشد و جلوی اهالی رسانه را میگرفت، که چند ده برابر تعداد همان افراد رسانهها و مسئولان و مدعوان، افراد بیدلیل و بدون مسئولیت آن پشت برای خود جولان میدادند! * با ورود کاروان تیم ملی به محل جایگاه، دلیل حضور آن همه آدم برای اهالی رسانه مشخص شد. دلیلی که قابل حدس هم بود، هرکس موبایلش را درآورده و شروع به فیلمبرداری از بازیکنان و سلفی گرفتن با چهرههای مشهور کرد! * خلاف برنامه از قبل مشخص شده، ملی پوشان و مربیان بیش از یک ساعت بالای سن ایستادند. در حالی که قرار بود کل مراسمی که هیچ کدام از آنها اجرا نشد، به نیم ساعت هم نرسد. * به جز اسبقیان، هیچ کدام از مسئولان نام آشنای دولت در وزارتخانههای مختلف، در مراسم حضور نداشتند. * اتوبوس تیم ملی در خیابان کارگر شمالی پارک کرده و در پایان مراسم بازیکنان را از همان مسیر به کمپ تیم ملی برگرداند. بدیهیست که جمعیت زیادی در مسیر میدان تا محل پارک اتوبوس، ازدحام کرده و برای دیدار با ملیپوشان حضور یافته بودند. * بازار سلفی گرفتن با مجریان، خواننده و بازیگر حاضر در مراسم، در کنار اعضای کادر فنی، مسئولان فدراسیون و بازیکنان بسیار داغ بود. * هرچه به پایان مراسم نزدیکتر میشدیم، انجام وظیفه برای اهالی رسانه در محوطه پایین سن سختتر میشد. به گونهای که در یک ساعت آخر ازدحام جمعیت به حدی رسید که حتی ایستادن برای افراد سخت بود، چه رسد به انجام کار!
این مطلب بدون برچسب می باشد.
Δ