فوتبال دستوری در لیگ آزادگان؛ وقتی استقلال، سپاهان و فولاد پول ندارند، تیم های دیگر چطور باید بازی کنند؟

در تمام دنیا لیگ را برگزار می‌کنند تا پشتوانه و پایه‌ای باشد برای تیم‌های ملی در سطوح مختلف، لیگ سطح اول هر کشور ویترینی برای نمایاندن به دنیا هم هست اما حقیقت این است که این ویترین، به پشت گرمی یک انبار دلخوش است. همان کاری که لیگ سطح اول برای تیم ملی می‌کند، لیگ‌های سطوح پایین‌تر برای این لیگ انجام می‌دهند.

در کشور ما از سال ۱۳۸۰ لیگ سطح اول به برتر حرفه‌ای تغییر نام داد و لیگ دسته اول و دوم آزادگان، تبدیل به سطوح دوم و سوم فوتبال شدند. برخی از تیم‌های بزرگ و حاضر در لیگ برتر با اختصاص رقمی از بودجه سالانه خود، تیم‌هایی در سطوح پایین‌تر لیگ آزادگان نیز تشکیل می‌دادند که بعضاً بتوانند از بازیکنانش استفاده کنند.

با وقوع جنگ تحمیلی سوم لیگ برتر از نهم اسفند ماه ۱۴۰۴ به محاق رفت. آخرین خبر در این زمینه این است که باقیمانده مسابقات لیگ بیست و پنجم بعد از جام جهانی برگزار خواهد شد. از همان زمان خیلی‌ها سراغ لیگ آزادگان را گرفتند که به طور طبیعی بعد از تعیین تکلیف لیگ برتر، باید نوبت آنها می‌شد.

حالا گفته شده که از اواخر همین ماه اردیبهشت مسابقات لیگ ۲ و لیگ یک آزادگان استارت می‌خورد. می‌دانیم که تیم‌های برتر هر سطح، به سطح بالاتر صعود می‌کنند که علاوه بر افتخار و کسب سهمیه برای هر شهر و استان، ارزش مالی مجوز آن تیم نیز چند ۱۰ میلیارد بیشتر می‌شود.

از آن طرف تیم‌های پایین‌تر به سطح پایین‌تر سقوط می‌کنند که بالطبع، ارزش این مجوزها به شدت تنزل پیدا می‌کند. زمانی که مسابقات نیمه کاره رها شده و هنوز همه تیم‌ها شانس بقا یا قهرمانی دارند، به هیچ عنوان نمی‌توان برای فصل بعد تصمیم گرفت. به همین دلیل سازمان لیگ تصمیم به ادامه مسابقات گرفته است اما این فقط یک سر قضیه است.

فوتبال را با دستور روی کاغذ نمی توان اداره کرد. همین حالا استقلال با آن نام بزرگ و پیشینه درخشان به خاطر مشکلاتی که در جنگ برای صنایع پتروشیمی ایجاد شد، در بازگرداندن بازیکنان خارجی خود مشکل دارد. دو باشگاه سپاهان و فولاد رسماً اعلام کردند که قادر به ادامه مسابقات لیگ برتر در شرایط فعلی نیستند، چرا که کارخانه‌های آنها در دوران جنگ مورد حمله قرار گرفت.

حالا تصور کنید تکلیف تیم‌های زیر مجموعه همین باشگاه‌های بزرگ و متمول -که به عنوان مثال در لیگ سطح دوم آزادگان که بودجه برخی تیم‌ها به زحمت به ۱۰ میلیارد تومان می‌رسید، آنها با هزینه ۱۰۰ میلیارد تومانی وارد رقابت شدند- چه خواهد شد؟

وقتی با این ارقام بازیکن و مربی می‌آورید قطعاً او حاضر نمی‌شود رایگان بازی کند. پس حکایت این تیم‌ها با تیم‌هایی که به صورت رفاقتی و دوستانه دور هم جمع شده و قرارداد بازیکنانشان همان ۱۴۴ میلیون تومان حداقل اجباری برای سازمان لیگ است، زمین تا آسمان فرق دارد.

اما همین تیم‌های دیگر که عمدتاً از مشتی جوان تشکیل شده‌ و حتی تا قبل از وقوع جنگ نیز در پرداخت‌های خود مشکل داشتند، این روزها به هر زحمت که شده دور هم جمع می‌شوند اما مسئله اینجاست که هیچ کدام شرایط و انگیزه روحی برای مسابقه را ندارند. هیچکس نمی‌داند آیا تیم مقابلش در زمین حاضر خواهد شد یا نه؟ و تیمی که این هفته میزبان است و هزینه اولیه اجاره زمین را هم ندارد، آیا قادر خواهد بود هفته بعد به سفر برود؟

تا این لحظه هیچ نهاد یا شخصی فکری به حال تیم‌های لیگ آزادگانی نکرده و آنها در حقیقت، به حال خود رها شده‌اند. این وسط با یک دستور که مسابقات باید از ۲۵ یا ۲۸ اردیبهشت حتماً آغاز شود، نمی‌توان بازیکنانی را جمع کرد که ماه‌هاست دریافتی نداشته و این دو ماه زمینی هم برای تمرین نداشتند.

بهتر است فدراسیون ابتدا فکری به حال زیرساخت‌ها از جمله زمین و شرایط تیم‌ها کرده و سپس برنامه ادامه مسابقات را اعلام کند.

بیشتر بخوانید: پشت پرده شایعه ۱۸ تیمی شدن لیگ؛ آقایان رانتی، دست از سر فوتبال بردارید!