در حالی که شمارش معکوس برای جام جهانی ۲۰۲۶ آغاز شده، تیم ملی ایران با کوهی از بنبستهای تاکتیکی و اداری دست و پنجه نرم میکند.
مشکلات تیم ملی ایران برای حضور در جام جهانی ۲۰۲۶؛ یکی، دو تا نیست. این تیم با انبوهی از مسائل ریز و درشت مواجه است که در این میان مصدومیت بدموقع علی قلیزاده (آمادهترین لژیونر حال حاضر ایران) هم بر همه آنها اضافه شده است. تیم ملی به دلیل پارگی رباط صلیبی، این وینگر هجومی را از دست داد تا اولین ضربه مهلک به پیکرۀ تاکتیکی ایران وارد شود.
منهای تراژدی قلیزاده، وضعیت دنیس اکرت هم برای حضور در تیم ملی همچنان در هالهای از ابهام است. هنوز هیچکس نمیداند آیا خط حمله ایران میتواند روی این بازیکن حساب باز کند یا خیر؟ اما شوک اصلی جای دیگری است؛ آنجا که هنوز با قاطعیت نمیتوان از صدور ویزای مهدی طارمی سخن گفت. احتمال اینکه طارمی، فرمانده خط حمله، در جام جهانی غایب باشد، کابوسی است که هر لحظه ممکن است تعبیر شود.
در این میان، وضعیت سردار آزمون هم چندان تعریفی ندارد. هرچند رسانههای عربی مانند شرقالاوسط از حل مشکل او برای بازگشت به تیم ملی خبر میدهند، اما واقعیت تلخ اینجاست: آزمون آنقدر در این یکی، دو سال با مصدومیتهای پیاپی دست و پنجه نرم کرده که دیگر آن مهاجم صددرصدی سابق نیست.
اما بحران به خط حمله ختم نمیشود. حتی اگر بیخیالِ مهاجمان شویم، دفاع پا به سن گذاشته و ناهماهنگ ایران، پاشنه آشیل بزرگی است که لرزه بر اندام منتقدان میاندازد. مدافعانی که در تورنمنتهای قبلی نمره قبولی نگرفتند و حالا قرار است مقابل سریعترین مهاجمان دنیا بایستند.
و اما سکانس پایانی این درام؛ بزرگترین علامت سوال تاریخ فوتبال ایران: آیا اساساً تیم ملی راهی جام جهانی در خاک آمریکا خواهد شد؟ متاسفانه این دیگر انتهای بلاتکلیفی است…
بیشتر بخوانید: ترکشهای جنجال بزرگ با اعلام مخالفت با سرمربی تیم ملی؛ دقیقا چه کسانی موافق بودند؟
این مطلب بدون برچسب می باشد.
Δ