منبع خبر: خبرآنلاین
آروان خبر/به گزارش آروان خبر، همه چیز در سال ۱۹۲۲ تغییر کرد؛ زمانی که تزریق موفق انسولین به یک نوجوان ۱۴ ساله در تورنتو، فصل تازه ای در تاریخ پزشکی گشود.
در سال ۱۹۲۱، فردریک بنتینگ با حمایت جان مک لئود و همراهی چارلز بست، آزمایش هایی را برای استخراج ماده تنظیم کننده قند خون از پانکراس آغاز کرد. نتایج اولیه امیدوارکننده بود، اما عصاره برای استفاده انسانی به خالص سازی بیشتری نیاز داشت. جیمز کولیپ با پیوستن به گروه، در آماده سازی انسولین قابل استفاده نقش مهمی ایفا کرد.
لئونارد تامپسون که بر اثر دیابت به شدت تحلیل رفته بود، ۱۱ ژانویه ۱۹۲۲ نخستین تزریق را دریافت کرد؛ اما نتیجه رضایت بخش نبود. پس از خالص سازی بیشتر، تزریق دوم در ۲۳ ژانویه انجام شد و این بار قند خون و میزان قند و کتون ادرار او کاهش یافت.
در سال ۱۹۲۳، جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی به بنتینگ و مک لئود تعلق گرفت. انسولین های اولیه عمدتاً از پانکراس گاو و خوک استخراج می شدند، اما پیشرفت فناوری بعدها امکان تولید انسولین انسانی را فراهم کرد.
تامپسون پس از آغاز درمان ۱۳ سال دیگر زندگی کرد و در سال ۱۹۳۵، در ۲۷ سالگی، درگذشت.
انسولین دیابت نوع یک را درمان نکرد، اما آن را از بیماری ای که اغلب به مرگ زودهنگام منتهی می شد، به بیماری قابل کنترل تبدیل کرد. با این حال، دسترسی به این داروی حیاتی همچنان در بخش هایی از جهان با محدودیت روبه روست.
دیدگاه‌ها